Заман сулышы

Помидор

Менә ике ел инде аның кухня ишеге артында өч литрлы банкада маринадланган помидор саклана. Помидорлары матур, шулкадәр кызыктыргыч.

 

Кәфия әбинең хәлен белергә кергәлим. Ул берүзе яши, балалары читтә, сирәк-мирәк кенә кайтып йөриләр. Менә ике ел инде аның кухня ишеге артында өч литрлы банкада маринадланган помидор саклана. Помидорлары матур, шулкадәр кызыктыргыч.
— Нишләп һаман ашамыйсың шуны, әби? — дим.  

— Балалар кайтса, ачармын дигән идем.

Ә балалар һаман кайтмый да кайтмый. Кайтсалар да, тизгә генә кереп чыгалар, куанычлар, елашулар белән теге банка онытыла да куя.

Беркөн шулай әби белән сөйләшеп утырдык-утырдык та, ул балаларының туган йортны оныта баруына көенеп елап алды. Аннары сикереп торды һәм:

— Әйдә теге банканы ачабыз! — ди.  

— Әйдә!

Ачтык. Икәү утырабыз, каршыбызда зур тарелка белән помидорлар. Ашыйбыз. Тик помидорлар матур булса да, тәме бер дә мактанырлык түгел иде. Әллә серкәсе күп, әллә тора-тора бозыла башлаган, белмәссең. Ашавын ашыйбыз да, күзләребездән яшьләр тәгәри, дип яза Кызыл таң. Мин, тәмсез ризыктан баш тартырга куркып, сәламәтлегем өчен борчылып елап утырам, ә әби нәрсәгә елады икән?

 

Фото: pixabay.com/ru

http://baltaci.ru

Нравится
Поделиться:
Реклама
Комментарии (0)
Осталось символов: